ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္၊ စံခလပူရီၿမိဳ႕အတြင္း၊ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ သက္တမ္း ရွိ သစ္သား တံတားအိုေပၚတြင္ ျဖတ္သြား၊ ျဖတ္လာသူမ်ားႏွင့္ စည္ကားေနသည္။
ျမစ္သံုးသြယ္ဆံုသည့္ အနီးအနားက တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနသည့္ ဘီခိ (Bi Khli) ျမစ္ေရျပင္က်ယ္ေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ထိုတံတားကို မြန္လူမ်ဳိး၊ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးတပါးျဖစ္သည့္ ဆရာေတာ္ ႏိုင္ဥတၱမ ဦးေဆာင္ကာ ေဒသခံမ်ားႏွင့္ စုေပါင္း တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
အရွည္ ၄၀၀ မီတာေက်ာ္ ရွိသည့္ ထိုတံတားကို မြန္တံတား ဟုလည္း အမ်ားက တင္စား ေခၚေ၀ၚၾကသည့္အျပင္၊ ထိုအခ်ိန္က ဆန္႔က်င္ဘက္ ျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ ေနထိုင္ၾကသည့္ မြန္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ား အၾကား သြားလာေရး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သမိုင္း အေထာက္အထားမ်ားက ဆိုသည္။
တခ်ဳိ႕ကမူ ထိုတံတား ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးသည့္ေနာက္ ထိုင္း-မြန္ တို႔အၾကား ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈ တိုးပြားလာခဲ့သည့္အတြက္ ထိုင္း-မြန္ ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားဟုလည္း တင္စား ေခၚေ၀ၚၾကသည္။
ထိုတံတားသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံတခုလံုးတြင္ အရွည္ဆံုး သစ္သား တံတားလည္း ျဖစ္သည္။
စီးပြားအခ်က္အခ်ာက်သည့္ ဘုရားသံုးဆူ (Three Pagodas Pass) ႏွင့္ ၂၂ ကီလိုမီတာ အကြာအေ၀းတြင္ရွိ ထိုတံတားကို အနီးအနားက ေဒသခံမ်ားသာမက ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားမ်ားပင္ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ လာေရာက္ လည္ပတ္ေလ့ရွိသည္။
“တံတားေပၚကေန ျဖတ္သြားေနခ်ိန္မွာပဲ ေလေကာင္းေလသန္႔ တ၀ ရွဴႏုိင္ၿပီးေတာ့၊ ေနထြက္လာတာကို ၾကည့္ႏိုင္သလို၊ ေနမင္းႀကီး ၀င္သြားတာကို မ်က္စိတဆံုး ၾကည့္ရွဴႏုိင္တဲ့အတြက္ လူအမ်ားကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈရွိတယ္” ဟု ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားမ်ား၏ မွတ္ခ်က္ေပး ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ တခ်ဳိ႕တြင္ ဖတ္ရသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ေတာ္၊ အေနာက္ဘက္ရွိ ၁၃၀ ကီလိုမီတာ အကြာအေ၀းရွိ ကန္ခ်နပူရီေဒသရွိ စံခလပူရီၿမိဳ႕တြင္ မြန္၊ ကရင္ႏွင့္ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ား စုေပါင္း ေနထိုင္ၾကသည္။
တံတားပတ္လည္ကို ေတာင္တန္းမ်ားက သဘာ၀အေလ်ာက္ ကာရံထားၿပီး၊ သစ္ပင္မ်ား စိမ္းစိုေနကာ တသြင္သြင္စီးဆင္းေနသည့္ ျမစ္ျပင္က်ယ္ေပၚတြင္ စက္တပ္ေလွငယ္မ်ား သြားလာခုတ္ေမာင္းေနသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို တံတားေပၚက လွမ္းျမင္ႏိုင္သကဲ့သို႔၊ ဆရာေတာ္ဘုရား သီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းေတာ္ အေဆာက္အဦးႏွင့္ က်ဳိက္ဆန္ဆုတ္ ေခၚ ဗုဒၶဂါယာေစတီေတာ္ ကိုလည္း အေ၀းကပင္ ဖူးေမွ်ာ္ႏိုင္သည္။
ယခင္က တံတားေပၚတြင္ ဆုိင္ကယ္မ်ား ျဖတ္သန္း၊ ျဖတ္လာခြင့္ ေပးထားေသာ္လည္း၊ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၀ ႏွစ္မွ စတင္ကာ တံတား ေရရွည္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ေရး ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဆိုင္ကယ္မ်ား ျဖတ္သန္း ေမာင္းႏွင္ခြင့္ ပိတ္ပင္ခဲ့သည္။
စံခလပူရီၿမိဳ႕ မြန္ဘက္ကမ္းတြင္ေနထိုင္သူအမ်ားစုသည္ မြန္လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ထိုင္းဘာသာစကား ေျပာဆိုသူ နည္းပါးကာ၊ အမ်ားစုသည္ မြန္ ဘာသာစကားကို ေျပာဆိုၾကသည္။
ထို႔အျပင္ မြန္ယဥ္ေက်းမႈကို ႐ိုးရာမပ်က္ ထိမ္းသိမ္းထားသည့္ အေနအထားမ်ားအျဖစ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားကို မြန္ယဥ္ေက်းမႈလက္ရာမ်ားျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရသည္။
ထုိင္းဘုရင္ အစဥ္အဆက္တြင္ မြန္လူမ်ဳိးႏွင့္ ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားအၾကား သမိုင္းေၾကာင္း အရ ဆက္ႏြယ္မႈမ်ား ရွိေၾကာင္း၊ မြန္လူမ်ဴိးမ်ားတြင္ ဟသၤာ ဌက္ကို အမြန္အျမတ္ထားသကဲ့သို႔ ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားတြင္ ဂဠဳန္ ကိုထားရွိေၾကာင္း မြန္သမိုင္းႏွင့္ ထိုင္းလူမ်ဳိးသမိုင္းေၾကာင္းကို ေလ့လာေနသည့္ မြန္အမ်ဳိးသား ႏုိင္ေအာက္ပိုင္က ယခုလို ေျပာဆိုခဲ့သည္။
“ထိုင္းစာေပတီထြင္တဲ့ေခတ္၊ ေက်ာက္စာျပင္တဲ့ေခတ္ ကတည္းက မြန္နဲ႔ ထိုင္းဟာ အဲဒီလက္ထက္ ကတည္းက ဆက္ႏြယ္လာခဲ့တယ္” ဟု ေျပာသည္။
မြန္လူမ်ဳိးႏွင့္ ထိုင္းလူမ်ဳိးတို႔ အၾကား တစံုတရာ ဆက္ႏြယ္မႈရွိေနသည့္ သာဓကသည္၊ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္က စုေပါင္းတည္ေဆာက္ခဲ့သည့္ သစ္သားတံတားက ယေန႔ထိတုိင္ အခိုင္အမာ သက္ေသထူေနသည္။