BNI Online

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္၊ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ၿမိဳ႕မွ ၂၆ ကီလုိမီတာအကြာရိွ ကရင္နီ ဒုကၡသည္ အမွတ္ (၁) စခန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ ႏွင့္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းမ်ား လံုေလာက္မႈမရွိသည့္အတြက္ ေက်ာင္းသူ၊ သားမ်ား ပညာသင္ၾကားရန္...

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္၊ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ၿမိဳ႕မွ ၂၆ ကီလုိမီတာအကြာရိွ ကရင္နီ ဒုကၡသည္ အမွတ္ (၁) စခန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ ႏွင့္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းမ်ား လံုေလာက္မႈမရွိသည့္အတြက္ ေက်ာင္းသူ၊ သားမ်ား ပညာသင္ၾကားရန္ အခက္အခဲရွိေနသည္။

စခန္းအတြင္းရွိ ေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ ေကြးေကာက္ေသာမီးရထားတစင္းပမာ ရွည္လ်ားေသာ အ.ထ.က ေက်ာင္း၏ အေဆာက္အဦးကို မနီးမေ၀းကပင္ ေတြ႔ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ ထုိေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသူ၊ သား စုစုေပါင္း ၄၀၀ ခန္ ့ပညာသင္ၾကားေနသည္။

စာသင္ၾကားပို႔ခ်ေပးေနသည့္ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ စုစုေပါင္း ၂၀ ဦးတြင္ ၆ ဦးမွာ စခန္းအေျခစိုက္အဖြဲ႔အစည္း (CBO) မွ ေစတနာ့၀န္ထမ္း မ်ားျဖစ္ကာ အခ်ိန္ပုိင္းျဖင့္ လာေရာက္သင္ၾကားေပးေနသည္။

ေက်ာင္းသူ၊ သား အေရအတြက္ႏွင္ ဆရာ၊ မ ဦးေရ ညီမွ်မႈ မရွိသည့္အျပင္ ေက်ာင္းသံုး သင္ေထာက္ကူပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည့္ ေက်ာင္းသံုးဖတ္စာအုပ္မ်ား လံုေလာက္စြာ မရရွိၾကေပ။

ကရင္နီလူမႈကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာ္မတီ (KSWDC) ႒ာနမွ ပညာသင္ၾကားပို႔ခ်ေပး ေနသူ ဆရာဘူးရယ္က “ကုိယ္ညဏ္ရိွသေလာက္၊ တတ္စြမ္းသေလာက္ သင္ေပးခ်င္ေပမယ့္ ဖတ္စာအုပ္ မလုံေလာက္ဘူး၊ စာသင္ၾကားမႈကို ေႏွာင့္ေႏွးေစပါတယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ခ် ေျပာဆိုသည္။ 

ဆရာက “တေက်ာင္းလံုးမွာ အဂၤလိပ္ ဂရမ္မာ ပံုႏွိပ္စာအုပ္က ၆ အုပ္ပဲရွိၿပီးေတာ့၊ သမုိင္းစာအုပ္က ဆရာလက္ကုိင္တစ္အုပ္ပဲ ရိွတယ္” ဟု စိတ္ပ်က္သည့္ ေလသံျဖင့္ ေျပာဆိုလုိက္သည္။

၁၀ တန္းေက်ာင္းသူ ဆိုဒဲျမာကလည္း “ဖတ္စာအုပ္ေတြကုိ တခုံ ႏွစ္အုပ္ မွ်ၿပီးၾကည့္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းနည္းတဲ့ ဖတ္စာအုပ္ေတြက်ေတာ့ တခ်ဳိ႕မၾကည့္ရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာသင္ရတာ အားမရဘူး” ဟု ျဖည္းညွင္းသည့္ ေလသံျဖင့္ ဆိုသည္။ 

လက္ရွိေက်ာင္းသံုး သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းမ်ားတြင္ ကရင္နီသမိုင္းမွ လြဲ၍ က်န္သည့္ ကမၻာ့သမိုင္း၊ သခ်ာၤ၊ သိပၸံ၊ ပထ၀ီ စသည့္ ပံုႏွိပ္ ဖတ္စာအုပ္မ်ားကို ၾသစေတးလ်ႏွင့္ ယူေက ႏုိင္ငံတို႔က သင္႐ုိးညႊန္းတန္းမ်ားကို အသံုးျပဳမ်ားေၾကာင္း သိရသည္။

ေက်ာင္းသံုးပံုႏွိပ္စာအုပ္ လံုေလာက္မႈမရွိသည့္အတြက္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ ေက်ာင္းသူ၊ သား မ်ား မွ်ေ၀ၾကည့္ေနၾကသည့္ ဖတ္စာအုပ္မ်ားကို ေက်ာင္းခ်ိန္ၿပီးစီးပါက ျပန္လည္သိမ္းဆည္းရသည္။

ယေန႔ထိတိုင္ အ.ထ.က ေက်ာင္းသူ၊ သားတဦးစီတြင္ ကရင္နီသမိုင္း ဖတ္စာအုပ္မွလြဲ၍ က်န္သည့္ ေက်ာင္းသံုးဖတ္စာအုပ္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေပ။ ဖတ္စာအုပ္မ်ားကို မိတၱဳကူး ပြားရန္ပင္ ေငြေၾကးလံုေလာက္မႈ မရွိေၾကာင္း စခန္းက ေက်ာင္းဆရာမ်ားက ဆိုသည္။

ဒုကၡသည္စခန္းရွိ ေက်ာင္းသား မိဘအမ်ားစုသည္ မိ႐ိုးဖလာ ေတာင္သူလုပ္ကိုင္သူမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ စာတတ္ေျမာက္မႈ မရွိေပ။ သို႔ေသာ္ မိဘမ်ားအေနျဖင့္ ၎တို႔ သားသမီးမ်ား၏ အနာဂတ္ ပညာေရးကိုမူ စိုးရိမ္ၾကေၾကာင္း မိဘမ်ားက ဆိုသည္။ 

“ေက်ာင္းမွာဆရာ၊ မ မလံုေလာက္၊ ဖတ္စာအုပ္ေတြမလံုေလာက္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ပညာေရးအတြက္ စိုးရိမ္မိတယ္” ဟု အထက ေက်ာင္းသူ ၂ ဦး၏ မိခင္ ကေလာမယ္က ေျပာသည္။ 

သူမက ဆက္၍ေျပာဆိုရာတြင္ “သူတို႔ေတြ စာပံုမွန္ၾကည့္တာေတာ့ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ မေလာက္၊ ဖတ္စာအုပ္ေရာ မလံုေလာက္ေတာ့သူတို႔ ဘယ္လို စာဖတ္မလည္း ဆိုတာေတြးမိတယ္။ ဆရာမေတြလံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိေပမယ့္ စာတတ္ဖို ့ပညာတတ္ဖို႔ ႀကိဳးစာပါလို ့အၿမဲတမ္း တိုက္တြန္းအားေပးတယ္” ဟု ေျပာပါသည္။

ကရင္နီ ဒုကၡသည္စခန္း အမွတ္ (၁) တြင္ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၁၄၇၁၉ ရွိသည္။

ေက်ာင္းဆရာ၊ မမ်ား လံုေလာက္ျခင္းမရွိသည့္အတြက္ ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္လစ္ခ်ိန္တြင္မူ စာသင္ခန္း ၁၅ ခန္းတြင္ ၁၁ ခန္းကိုသာ အသံုးျပဳေနရၿပီး တခန္းတြင္ ေက်ာင္းသား၊ သူ စုစုေပါင္း ၃၀ ဦးခန္႔ ရွိသည္။ စာသင္ခံုတန္း တခုတြင္ ေက်ာင္းသူ၊ သား ၃ ဦး ထိုင္ၾကသည္။ 

အသက္ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ရိွ ေနထူးဆုိသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက "တခုံမွာ ၃ ေယာက္ ထုိင္ရေတာ့ စာေရးတဲ့ အခ်ိန္စိတ္ထဲမွာ မလြတ္လပ္တာမ်ဳိး၊ က်ဥ္းက်ပ္တာမ်ဳိးခံစားရ တယ္" ဟု ေျပာပါသည္။

၂၀၀၂ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည့္ ထိုအထက္တန္းေက်ာင္းေဆာင္ကို ၀ါးကပ္ႏွင့္ ဖက္မိုးတို႔ျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားၿပီး၊ တိုင္မ်ားမွာ ေဆြးေျမ့ေနၿပီျဖစ္သည္။ 

စာသင္ခန္းမွ ေက်ာင္းေခါင္မိုးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ပါက ေကာင္းကင္ကို အတိုင္းသား ထင္ရွားစြာေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည့္အျပင္ စာသင္ခန္းတခုႏွင့္ တခုအၾကား ပိုင္းျခားထားသည့္ ၀ါးကပ္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားသည့္ နံကပ္သည္လည္း ယိုယြင္းပ်က္စီးကာ တဖက္ခန္းကို အထင္းသား ျမင္ေတြ႔ႏိုင္သည္။

လက္ရွိေက်ာင္းတြင္ အသံုးျပဳေနသည့္ ကြန္ျပဴတာ၊ ေသာက္ေရတင္သည့္ ေရစုပ္စက္ တို႔မွာလည္း ပ်က္စီးေနသျဖင့္ အသံုးျပဳ၍ မရေပ။ 

လာမည့္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ပညာသင္ႏွစ္မတိုင္မီ ပ်က္စီးယိုယြင္းေနသည့္ ေက်ာင္းေဆာင္ကို ျပန္လည္မြန္းမံ ေဆာက္လုပ္သြားရန္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ပူးေပါင္းအဖြဲ႔ (TBBC) မွ လိုအပ္သည့္ ၀ါးလံုးမ်ား ကူညီပံ့ပိုးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း စခန္း ေက်ာင္းအုပ္ကဆိုသည္။ 

ေက်ာင္းအမိုးအတြက္ လိုအပ္သည့္ အင္ဖက္ရြက္မ်ားကိုမူ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား တဦးလွ်င္ ဖက္ရြက္ ၁၀ ခ်ပ္ သို႔မဟုတ္ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၂၀ အသီးသီး ေကာက္ခံသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္သူ အသက္ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္၊ ေကးရယ္၊ က ယခုလုိ ႏိုင္ငံတကာ ျမန္မာသတင္း (BNI) ကိုေျပာသည္။ 

“လာမယ့္ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦး၊ ဖတ္စာ စာအုပ္ေတြ ပိုၿပီး အဆင္ေျပမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ လံုေလာက္ဖို႔ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ရဲဘူး” ဟု ေျပာသည္။

ႏုိင္ငံတကာ ကာသိုလ္လစ္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ အဖြဲ႔အစည္းတခုျဖစ္သည့္ JRS ေခၚ ေဂ်ဆု ဒုကၡသည္ အကူအညီေပးေရး အဖြဲ႔သည္ ကရင္နီပညာေရး႒ာနႏွင့္ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွစတင္ကာ ပူးတြဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ JRS အဖြဲ႔သည္ ဆရာျဖစ္သင္တန္း၊ ပထမတန္းႏွင့္ ဒုတိယတန္း၊ အထူးပညာေရး စသည္တို႔အျပင္ စီမံခန္႔ခြဲေရးႏွင့္ စြမ္းအင္ျမွင့္တင္ေရးတို႔ကို လုပ္ေဆာင္သည္။

စခန္းအတြင္း ေက်ာင္းဆရာ၊ မ လံုေလာက္မႈမရွိျခင္း၏ အဓိကအခ်က္သည္ အရည္အခ်င္းျပည့္မီသည့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား တတိယႏိုင္ငံကို ထြက္ခြာသြားျခင္းႏွင့္ အျခားလုပ္အားခမ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ပါက လစာနည္းပါးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု စခန္းရွိ ဆရာတခ်ဳိ႕က ေျပာသည္။ 

စခန္းတြင္ ပညာသင္ၾကားေပးေနသည့္ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ လုပ္အားခမွာ တလတြင္ ထိုင္းဘတ္ ၉၆၀ မွ ၁၁၀၀ ဘတ္သာ ရၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လစာကြာျခားခ်က္သည္ လုပ္သက္အေပၚႏွင့္ တတ္ေျမာက္ထားသည့္ ဘာသာရပ္တြင္လည္း မူတည္ေၾကာင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာက ေျပာသည္။

သို႔ေသာ္ ကရင္နီစခန္းရွိ အထက္တန္းလြန္ ေက်ာင္းမ်ားျဖစ္သည့္ ၀ိဇၨာႏွင့္ သိပၸံ ဘာသာရပ္ႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးေသာသူမ်ားသည္ လူမႈေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဗဟို ဘာသာရပ္ တတ္ေျမာက္ထားသူမ်ားထက္ အခေၾကးေငြ အနည္းငယ္ပိုမိုရရွိေၾကာင္း သိရသည္။ 

“မိသားစု ၀င္ေငြမရွိလို႔ စာၾကည့္ဖို႔ ဖေယာင္းတိုင္ မ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ သိသိသာသာ စာမလိုက္ႏိုင္ၾကဘူး” ဟု ေက်ာင္းအုပ္ဆရာက သူ၏ထင္ျမင္ခ်က္ကို ေျပာသည္။ 

ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာမလိုက္ႏိုင္သည့္ ေက်ာင္းသူ၊ သား အခ်ဳိ႕သည္ ေက်ာင္းထြက္ကာ၊ ေစာစီးစြာ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း၊ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ စခန္းျပင္ထြက္၍ အလုပ္လုပ္ကုိင္ၾကသည္။ 

ယခင္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္က အထက္တန္းေက်ာင္း ေက်ာင္းလက္ခံစာရင္းတြင္ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား စုစုေပါင္း ၈၀၀ ခန္႔ရွိရာမွ လက္ရွိတြင္ ထက္၀က္သာ က်န္ရွိေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ န၀မတန္းတြင္ ပညာသင္ၾကားေနသူ ရဲလင္းကမူ “ဇြန္လ ေက်ာင္းျပန္တက္တဲ့အခါက်ရင္ ေက်ာင္းဆရာ၊ မ လံုလံုေလာက္ေလာက္နဲ႔ ပညာသင္ခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ” ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိသည့္ ေလသံျဖင့္ဆိုသည္။